AI en bloggen, het lijkt soms alsof het alleen nog maar daarover gaat. Alsof je óf volledig meedoet, óf achterblijft. Tegelijk voelt het vaak vaag. Want ja, iedereen heeft het erover… maar hoe ziet dat er dan concreet uit?
Binnen MadeByStock speelt AI inmiddels een duidelijke rol. Niet als vervanging, maar als onderdeel van het proces. Iets wat helpt, maar niet overneemt. En dat is niet iets wat er ineens was. Het is langzaam gegroeid. Gaandeweg, terwijl ik zocht naar manieren om mijn werk makkelijker en overzichtelijker te maken.
Hoe ik AI inzet
Een blog schrijven begint zelden met een kant-en-klare tekst. Veel vaker heb ik een idee dat nog niet helemaal scherp is. Iets dat ergens blijft hangen, maar nog geen duidelijke vorm heeft.
Juist in die eerste fase helpt AI mij het meest. Soms zit er al wel iets in mijn hoofd, maar ontbreekt het nog aan een duidelijke richting. Door vragen te stellen aan AI, in mijn geval ChatGPT, of verschillende invalshoeken te verkennen door al typend te denken, wordt het makkelijker om te zien waar een onderwerp naartoe kan. Niet omdat het antwoord er al ligt, maar omdat het helpt om gedachten en visies los te maken.
Heb ik eenmaal helder wat ik wil zeggen, dan volgt vaak de structuur. Losse ideeën die eerst kriskras door elkaar liepen, krijgen ineens een logische volgorde. Wat eerst voelde als “van alles tegelijk”, wordt overzichtelijker. Er ontstaat een begin, een midden en een einde.
Daarna begint voor mij misschien wel het belangrijkste onderdeel: herschrijven, schrappen en opnieuw kijken naar wat er staat. Niet omdat AI bepaalt wat goed is, maar omdat het helpt om vanuit een andere hoek naar een tekst te kijken. Loopt het lekker? Is de boodschap duidelijk? Mist er nog nuance of juist persoonlijkheid?
Juist daar probeer ik scherp op te blijven. Want AI kan helpen met structuur en formulering, maar het weet niet wat ik écht wil zeggen. Dat blijft uiteindelijk mijn eigen afweging. En misschien nog wel belangrijker: hoor je in de tekst nog steeds mijn stem terug, of had dit net zo goed door iemand anders geschreven kunnen zijn?
AI is daarin dus geen eindpunt, maar een tussenstap. Iets wat helpt om verder te komen, maar niet bepaalt wat er uiteindelijk blijft staan.
Wat AI mij wél geeft
Misschien is dat ook wel het grootste verschil: sparren met AI haalt iets van de druk weg uit het schrijfproces. Niet omdat bloggen ineens “makkelijk” wordt, maar omdat ik minder lang blijf hangen in dat beginpunt waarop alles nog door elkaar loopt. Ideeën krijgen sneller vorm, onderwerpen worden overzichtelijker en een leeg scherm voelt minder leeg.
Vooral bij grotere onderwerpen merk ik dat verschil. Waar gedachten eerst soms alle kanten op gingen, helpt AI mij om sneller structuur aan te brengen. Niet door het denkwerk over te nemen, maar juist door al schrijvende overzicht te creëren.
En soms zit de waarde juist in iets kleins. Een vraag, een andere invalshoek of een reactie waardoor een tekst ineens weer verder kan. Van die momenten waarop iets vastloopt en je alleen even beweging nodig hebt om opnieuw verder te denken.
Misschien is dat uiteindelijk wat AI mij het meeste geeft: niet kant-en-klare antwoorden, maar ruimte om sneller tot de kern te komen van wat ik eigenlijk wil zeggen.
Wat AI niet kan vervangen
Tegelijkertijd zijn er ook duidelijke grenzen aan wat AI kan. Hoe handig het soms ook is, er blijven dingen die simpelweg niet uit een prompt kunnen ontstaan.
Een mooi voorbeeld daarvan is gevoel. Waarom een verhaal raakt, schuurt of blijft hangen, zit vaak juist in de kleine dingen. In timing, nuance of een detail dat ik alleen toe kan voegen omdat ik het zelf heb meegemaakt.
En datzelfde geldt voor ervaring. AI kan informatie verzamelen, structureren en formuleren, maar het heeft niets écht beleefd. Juist persoonlijke ervaringen geven een tekst vaak een eigen laag. Iets wat verder gaat dan alleen “kloppende” inhoud.
Daarnaast merk ik dat AI de neiging heeft om teksten netjes te maken. Soms té netjes. Alsof alles mooi afgerond moet zijn, terwijl juist de kleine rafelrandjes een tekst geloofwaardig maken.
Waar het mis kan gaan
En dat merk je eigenlijk vrij snel. Sommige teksten hadden overal kunnen staan. Ze lopen prima, bevatten genoeg woorden en beantwoorden misschien zelfs de vraag van de lezer, maar toch blijft er weinig hangen. Wat vaak ontbreekt, is een duidelijke stem. Een eigen visie, nuance of gevoel waardoor een tekst écht van iemand wordt.
Ook ik heb momenten gehad waarop een tekst voor mijn gevoel “af” was, maar tegelijkertijd leeg voelde. Alles klopte technisch gezien, maar er zat niets eigens meer in. Geen echte gedachte, geen spanning, geen persoonlijkheid.
Juist dat vind ik misschien wel het grootste risico van AI: dat content steeds makkelijker wordt om te maken, maar tegelijkertijd ook sneller vlak kan aanvoelen.
Hoe ik daarmee omga
Juist daarom probeer ik bewust te blijven bij het schrijven. Niet alles wat goed loopt, voelt automatisch ook als iets dat écht van mij is.
Sommige teksten hebben vooral een mooie structuur, maar missen nog iets eigens. Op die momenten helpt het om opnieuw te kijken naar wat ik eigenlijk wil zeggen. Waar zit de nuance? Wat voelt te algemeen? En hoor je mijn stem nog terug in de tekst?
Misschien zit daar uiteindelijk wel het grootste verschil. Niet in het gebruiken van AI zelf, maar in hoe bewust je blijft tijdens het schrijven.
Binnen Content & AI deel ik mijn zoektocht naar hoe AI en content samen kunnen gaan zonder dat het persoonlijk verdwijnt. Geen perfecte antwoorden of snelle succesformules, maar observaties, experimenten en gedachten vanuit het proces zelf.
Geef een reactie